İnsan sadece kendi içine, psişe-somasına yerleşme ihtiyacıyla doğmaz, etrafındaki nesnelerle olan ilişkilere ve insan-olmayan çevreye de yerleşme ihtiyacı duyar. Ve aslında bunlar birbirinden ayrılması mümkün olmayacak bir geçirgenlikte ve etkileşim hâlinde, beraber örülen ağlar şeklinde biçimlenir.
17.Psikanalitik Bakışlar Sempozyumu’na ait sunumların derlendiği bu kitap, insanın ruhsal-bedensel bir varlık olarak yerleşme ve kökleşme sürecini âdeta bir dokuma tezgâhında örülen yerleşim ağları ve onlar üzerinde şekillenen ipler gibi çokkatmanlı ve zorlu doğasıyla ele alıyor.
Kişinin ruhsal tezgâhında dokunan kendiliğinin ipleri, ilk yerleşim yeri olan ana rahminden ayrılışıyla beraber nasıl örülmeye başlar, ilmekler nasıl atılır, bağlanır, ipler bazen nasıl incelir, yıpranır veya kopar, sonra yeniden nerelerden bağlar kurulur ve ortaya kendine has desenler nasıl çıkar anlaşılmaya çalışılıyor. Kişinin içinde sarıp sarmalanmış, korunaklı hissedebildiği ve aynı zamanda geçirgen ve esnek de olabilen bir yerleşim mekânını dokuma yolculuğu, bu yolda bazen belki de bir müttefik arayışıyla kapıları çalınan psikanalistlerin ve psikanalist adaylarının gözünden anlatılıyor.
“Psikosomatik doğum hem bir travma hem de bir açığa çıkıştır. Anne bedeninin içindeki kaynaşmadan ayrışmanın travması ve var olmanın nefesiyle birlikte kendi özgün bireyliğinde bedensel-ruhsal bir varlığın açığa çıkışıdır. Alınan nefes bebeği kendisini kuracağı bir mekân-zaman içine “yerleştirir ve köklendirir”. Bebek o zaman kimliğinin tanığı olacak bir isim alır. Bu kimlik ailenin soyadıyla, genellikle babanın soyadıyla, kuşakları birleştirerek zamanın içinden geçen bir hikâyeye kök salar. Şimdi ve burada bedensel alana yerleşir, böylece zamana kök salar. Adı ve soyadıyla bir bölgenin ulusal kimliğine yerleşir ya da aile tarihiyle kültürel bir çeşitliliğe yerleşir. Bu köklerden doğan meyvelere yaşamının, ilişkilerinin ve yatırımlarının yörüngesinde anlam vermesi gerekecektir.”
- BIANCA LECHEVALIER
